12.12.2011

MuSiC

hani hobilerini sayarken "müzik dinlemek" eylemini söyleyenler var ya; ben onlara acıyorum!
yemek yaparken, internette gezinirken, kitap okurken fln dinleyenlerin de şuursuz olduğunu düşünüyorum.
müzik; başlı başına bir mesaidir. işi gücü bırakır, en fazla bir bardak/kadeh indirip kaldırabilirsin müzik dinlerken.
zaman ayırmak, dikkat kesilmek gerekir diye düşünüyorum. his işi çünkü bu.. adam yaratırken hissetti, sana da bişiler hissettirsin diye seninle paylaştı; sen soğan kokusuna meze ettin gitti, öle mi?
bak mesela, şu şarkıyı bi dinle.. ama anlattığım gibi dinle bi.. başka hiçbişey yapmadan beraberinde.. zaten sözleri de yazıyo altında, sözlerine de dikkat ederek, müziği bi içine çek.. o gitar ile piyanonun muhteşem uyumu arasında bi kaybol..
ne demeye çalıştığımı anlayacaksın o zaman işte..

çok bilinen de bi şarkı, muhtemelen daha önce çok dinledin. ama hiç dediğim gibi dinledin, ne anlatıyo bu adam dedin mi bakalım.. hadi sana bi şans, aç dinle!

not: Starsailor'a bayıldığımı sölemiş miydim??


ne kadar boktan bi gündü yaleppim!
çok ağladım, çok konuştum, bi de bok gibi içtim!
sora efendice sızdım.. ama tahminen 3 saat kadar uyuduktan sonra hortladım.. 23.15 civarında uyandım ve evet şu anda uyuyamıyorum. midemde iğrenç bi ağırlık var..çılgın gibi susuyorum durmaksızın ve nerdeyse 1,5 litre kola içtim uyanır uyanmaz.. ağzım felan çamur gibi yeminlen.. gözlerim ağrıyo bi de.. sanki beni bi temiz dövmüşler, bi kenara bırakmışlar gibi. başım çatlıcak sanki...

hep diyorum kendime, geçti kızım senden öle içelim hiçbişey olmasın zamanları.. içince yamuluyosun artık, bi kabul et şunu.. ağzınla iç, edebinle bırak..
8.12.2011

YoRGuN

dünyaya öyle bir yerden bakıyorum ki, hiç bir şey görünmüyor..
yanlış benim, seziyorum; lakin sahiplenemiyorum.
ben bu hayatta üzerime düşen herşeyi yapıyorum..
kavgaysa kavga, yenilgiyse yenilgi..
yoruluyorum, hırpalanıyorum, çok çok üzülüyorum.
ama hala daha; herkeslerin elde ettiği o güzel hayatı, elde edemiyorum..
yanlış benim, seziyorum; lakin sahiplenemiyorum........
hiç "örtü altı sebzeciliği" nden bahseden insanlar oldu mu etrafınızda?
domates kabuğunun kalınlığına bile israil'in parmağının karıştığını konuşan peki?
yaaa, işte.. eskiden olsa varsa yoksa cost, efendime söliim rapor, maliyet, consumption vs.. o ne öle.. varsa yoksa turizm.. ama artık öle mi?
biri örtü altı sebzeciliği anlatıyor, biri limanlarda kullanılan ekipmanların yeterliliğini tartışıyor, biri ihracat yapmanın minimum gereklerini sorguluyor..
hegel'in diyalektiğini konuşan bile var, öle diim :))
çok renkli, rengarenk, adeta gökkuşağı burası.. bi de bana "gitme oraya, sen istanbula alışkınsın, sıkılırsın çok, kaçıp gelmek istersin" diyenler olmuştu buraya gelme kararı verirken.
insan böle bi ortamda sıkılabilir mi yahu?

o diil de, karşıki dağlara kar yağmış ha.. oradan eser rüzgar, bizim havamızı azcık bozsa da; burası hala güneşli sayılır. öğlen; üstümüzde uzun kollu badiler ile bahçede 1 saate yakın üşümeden oturduk mesela..

 bi yağmur yağıyor ki burda arada, öle bi yağmur yook! hani dolu yağar bazen, koca koca buz kütleleri düşer yere.. işte o buz kütlelerinden daha büyük yağmur tanesi gördüm ben burda.. hiç bu kadar büyük taneli, bu kadar uzun süren ve bu kadar şiddetli yağan yağmur görmemiştim. aslında evde olup, dışarı çıkma mecburiyeti barındırmadan, elinde sıcak kahve, önünde bir ısı kaynağı ve pohidi kıyafetlerle sıcacık şekilde yağmur izleme şansım olsa benim de, belki ben de "ne güzel memleket" derim buraya. ama benim gibi işe yürüyerek gitmek zorundaysanız, hayattan bezdirici olabiliyor. ilk geldiğim zaman, ki geçen sene bu zamanlara tekabül eder, ilk iş günümde öyle bir yağmur yağmıştı işte.. ne taksi durağı bilirim ne bişey.. işe gitcem ilk gün diye düştüm yollara.. yol toplam 15-20 dk sürüyor ama yağmurda daha da uzun tabi.. altyapı diye bişi yok zaten.. tüm su yollarda birikmiş. gelip geçen arabalarda hız kesme diye bişi de yok. bi yandan yağan yağmur, bi yandan arabaların sıçrattıkları ile yaklaşık yarım saat süren yürüyüşüm sonunda kelimenin tam anlamıyla donuma kadar ıslanmıştım..sabah 08.30 dan akşam 17.30 a kadar çoraplarım kurumadı mesela o gün. ayakkabılarımın içi-dışı da öle.. o kadar üşüdüm, o kadar perişan oldum ki; ne işim var benim burda diye bile düşünmüştüm.. ama sonra tabi öğrendim taksiye nerden binilir, öle yağmurlarda ne yapılır.. okulda, yürüyerek gidip gelen tek hoca benim, diğer herkesin arabası var.. bu şartlar değişmediği sürece, bu tarz kaçma noktalarını öğrenmekten başka da şansım yok galiba..

o diil de şu araba konusunda; annemle babam daha ayrılmadan önce hatırlıyorum, babam "senelerdir çalışıyorum, bi arabam olmadı benim" diye ağlardı. en çok arabası olsun isterdi, onun için araba önemli bi semboldü... sanırım ben de daddys girl olarak onunla aynı kaderi paylaşacağım bu gidişle.. ben de 18 yaşından beri en çok araba sahibi olmak istedim. hem öle çok istedim ki; kazık kadardım, "şu yoldan geçen Passat'ları saymaya yeltensem ve 10.000 tane saysam, benim de bi tane olur mu?" diye temennilerde bulunurdum. 30 yaşına geldim hala tık yok :)) olacağına dair en ufak umudum da yok üstelik. en iyisi bu hayale ulaşamama durumu beni aşağıya çekmesin diye, belki de ben bu konudaki hayallerimi yok etmeliyim.. ne bilim...

ne diyodum, rengarenk....
7.12.2011

EsKiLeRrR..

işim gücüm yokmuşcasına, tüm eski yazılarımı okudum dünden bugüne.. yahu ne kadar sıkıntılı günlerde ne güzel şeyler yazmışım.. okudukça hoşuma gitti, okudukça güldüm durdum :)

uzun zamandır o kadar güzel yazamıyorum. içerik açısından değil söylediklerim, üslup bakımından.. espriler, komiklikler, bi takım enstanteneler :)

hava yağmurlu burda bugün.. rutin olarak ruhumuz karardı felan ama geçti.. işte o eski yazıları okuyup kıkırdadıkça içim açıldı..

sınav kağıtlarını okuyorum bi yandan.. oldukça fazla komik malzeme var aslında elimde ama onları sizinle paylaşmak etik dışı :p kah gülüyorum, kah kızıyorum..

eskileri okudukça; eski işimde nasıl da sıkıldığımı, boğulduğumu bir kez daha farkettim. ve dolayısıyla şu anki işimdeki huzurumun kıymetini bi kez daha anladım.

yanımda yakınımda gençler; gülüp kıkırdayan genç kızlar,  kendi üsluplarınca şakalaşan genç delikanlılar... hepsi de sana saygılı, seninle zaman geçirmeye hevesli.. insan gençleşiyor yeminle :))

hadi bu da bugünün şarkısı olsun :))
eğlenin durmayın!!!!


6.12.2011

EvReKa!!

çözdüm sonunda!
devlet dairelerinde işlerin neden yürümediğini, neden hep "bugün gidip yarın gelmemiz gerektiğini" çözdüm.
insan, içinde olunca daha net görebiliyo çünkü.. özellikle "özel sektör" terbiyesi aldıysanız (ki ben buna özel sektör dayağı yemek diyorum)...

devlette; hiç bir iş, spesifik olarak birinin işi değil! evet, olay bu...
her iş ortada, artık kim yaparsa.. sen yaparsan temelli sana kalıyor, o yüzden kimse üstüne almak istemiyor.. herkes "ben beceremem" takılıyor..
hiç bir iş yürümüyor..
e her iş de birbirine bağlı maalesef.. biri -beceremeyince- sen de kendi işini yapamıyorsun.
işte böle durumlarda, dayak yemiş bi cengaver çıkıyor ve "yeter ulan; çekilin şöle, ben yaparım" diyiveriyor.
heh işte o saatten sonra artık o cengaver "her konunun uzmanı" oluveriyor.
adeta çalışmayan sifonlar bile o cengavere sorulur oluyor :)

e bu cengaver de ölümüne cengaver değil, bu olayın çarkları arasında ezilip gitmeye mahkum.. "her cengaver, stabilitenin cazibesine kapılacaktır" hah, yaz bunu da bi kenara, büyük laf :) ne oluyo sonunda, kapısına gelen her işe "ben anlamam" demeyi öğretiyor ona sistem.. sonunda her iş yine ortada.. ta ki yeni bir cengaver çıkana kadar..

şanslıysanız; devlet ile işiniz cengaver doğuşlarına denk gelir.. işte bu da en baba hayır duadır zannımca.. hani anneler der ya "allah işini rast getirsin" diye. heh işte benimki de bu :)))
1.12.2011

ALaYıNa İsYaN

kendimi tekrarladığımın farkındayım ama...
kim antalya sıcak memleket dediyse b..k yemiş! donuyoruz burda yahu! ufo denen zımbırtı, ruhumdan, kalbimden, kocamdan daha yakın bana :) onunla yatıp onunla kalkmak, onu her gittiğim yere yanımda taşımak istiyorum!!
"nasıl olsa antalya sıcak yaee, ısıtma tesisatı yapmaya ne gerek var" diyen yetkiliyi bi bulsam; alıcam yetkilerini elinden, elleri bomboş kalıcak! istanbulun doğalgazını, kombisini seveyim..
ısıtma sistemi olmadığı gibi (ya da bundan mütevellit), su ısıtma sistemi de yok! günısı diye bişi var. aman ne kadar çevreciyiz efeeem.. güneş enerjisi ile ısıtıyoruz suyumuzu her daim, çevreyi koruyor, penguenleri kutuplarda üşütmüyoruz. ama biz burda üşüyoruz, smokinli bıdıklar! ısınmıyor arkadaş o su! sıcak su musluğundan ipten hallice bi su akıyor, çoğalması için soğuk su musluğunu açmak icap ediyor ve fakat insanın eli gitmiyor! zaten banyo da buz gibi..
velhasıl kelam; son günlerde biraz pis gezmek zorunda kaldım, gücüme gidiyor! zaten saçlarım ince telli böle, yağlanıyor çabucak.. sanırsın evsizim, homelessım.. böle bi zor durumdayım...
tüm isyanım buna aslında benim, büyütülecek bişi değil. bi ufak doğalgaz anlaşmasına bakar ecnebi memleketleriyle.. ufak bi boru hattı ihalesi.. azıcık altyapı fln. maksat gelecek nesiller üşümesin. kendim için bişi istiyosam namerdim :)

29.11.2011

BeLLe (EsMeRaLDa)






hani "görmeden ölmeyin" denen şeyler var ya, bence bu müzikal onlardan biri..
ama maalesef bu güzel insanların temsili artık yok..
bu durumda zaten ölmeyin :))
çok isterdim bu adamlardan dinlemeyi, şöle kanlı canlı..
maalesef mezarda takladan başka şansım yok şu durumda :p


ama şöle de bi durum var ki; bu insanın içini acıtan müzikal, şu videoyu izlediğimden beri artık benim için eski romantizmine sahip değil. her dinleyişimde bu sözler geliyor aklıma, başka türlü dinleyemez oldum.. ehu :))




"ne yazık ki, dansözler burs almalı" eki eki :))
daha dün gibi, yediğim muzlu pasta..
sahi; kaldı mı acaba, dünden bu güne muzlu pasta?
27.11.2011

HeY GiDi 90'LaR

senesini hatırlamasam da, bu şarkının hissettirdiklerini ve ruh halimi gayet net hatırlıyorum.. çılgıncasına ergendim :))
her duygumu müzikle yaşardım, anlatmıştım zaten.. bu şarkı da bana umut verirdi.. hatta umut yüklerdi; hatta pompalardı :)
eh zaten sözlerine dikkat ederseniz, ancak bir ergene bunları hissettirebileceği konusunda benimle hemfikir olacaksınız :)
ama hala daha içimi umutla dolduran bişiler var bu şarkıda.. müziğinden olabilir, anılarla yüklü oluşundan olabilir.. bilmiyorum..
yine de dinliyorum..
hey yoo.. respect yourself, ok? :D





21.11.2011

SaBaH HaBeRLeRi

sabah sabah haberleri izlemek kadar kötü gelen bişi yok bünyeye...

aslında bugün boş günüm benim, okula gelmemem lazımdı ancak kayıt sorunsalı nedeniyle gelmem gerekti ve kocacığımın akşamki yol yorgunluğu münasebetiyle erkenden yattığımızdan kelli, sabahın 7 sinde uyandım üzerinize afiyet.. üstelik iyi de hissediyordum kendimi.. güsel bi kahvaltı patlattıktan sonra çay sigara keyfi esnasında haberlere baktık ister istemez..

bebeğini emzirdikten sonra üşümesin diye başına elektrik sobası koyarak kısa süreliğine evden çıkan kadının, evinde çıkan yangında bebeğinin yanan cesedi ile karşılaştığını...

senelerdir beraber yaşadığı imam nikahlı(!) karısını, ayrılmak istediği için 4 yerinden kurşunladıktan sonra yakalanan adamın, takılan kelepçeler canını acıttığı için polise "ayyyy, abiğ çok acıdığ beeeğğ" dediğini...

bir ev kadınının; bir ömrün diş tırnak artığı olan 11 adet bileziğini evinde sakladığı için kargo elemanı kılığında gelen soyguncular tarafından 15 yerinden bıçaklanarak soyulduğunu...

45 yaşında bir kadının senelerce ev kadını olarak yaşamını idare ettirip 2 çocuk büyüttükten sonra kocası tarafından -çocukları da kaçırılarak- terkedildikten sonra hayatta kalabilmek için mendil satmak zorunda kaldığını ve üstelik zabıtanın mendillerine el koyarak 60 TL ceza kesmesi sonucu belediye binasının önünde çocuklar gibi "kalacak yerim yok benim, sokaklarda yaşıyorum. nasıl öderim bu parayı, ne yerim bu gece" diyerek ağladığını...

dinlemek/izlemek zorunda kaldık.. bu son anlattığım görüntüler bende önlenemez bir gözyaşı seli yarattı.. hızla kalktım masadan ve kendimi banyoya attım.. ağladım bi süre çünkü durduramadım gözyaşlarımı.. sürekli aklımda aynı soru.. "nerede kalacak bu kadın bu gece, ne yiyecek, başına neler gelecek"

sonra çıkmam gerekti evden.. hava güzel, güneşli burda.. biraz serin ama umutlu yine de.. içim ezildi.. hava umutlu diye, içim ezildi.. bu kadar kötülüğün üzerine, hava da umutlu olmamalı diye..

oysa ne güzel bir gün olabilirdi bu gün.. ne güzel şeyler getirebilirdi, bekleyene.. bu saatten sonra bana getirmeyeceği kesin..
19.11.2011

HeP ŞiKaYeT

çok zor bir haftayı geride bıraktık, önümüz haftasonu.. happy shiney bi şeyler yazmak isterdim ama o kadar yorgunum ki, düşünmek bile ağır geliyor kafama..

perdeleri sımsıkı kapatıp yatmalı şimdi.. sabah gün aydınlandığında bile güneş içeri sızıp da uyandırmasın diye.. gerçekten uykuyu alana kadar uyumalı.. dış etkenlerden bağımsız olarak, gerçekten uyku ihtiyacı kalmadığında uyanmalı..

öyle çok ihtiyacım var ki dinginliğe.. işim gereği sakin geçmiyor bir tek günüm.. evde desen; hiçbişi olmasa iki köpek.. oysa yapmak lazım gelen ne çok şey.. herşeyin üst üste ve üstüne üstüne geldiği anlardan.. tek umudum, spor yapanların daha zinde olması gibi; yorulan beyinlerin daha verimli ve hızlı olması üzerine.. ne kadar boş kalır, beynini zorlamazsan, o kadar eblehleşiyor çünkü.. 1 hafta sadece oturup, televizyon izle mesela, haftanın sonunda 6*7 işlemini yapmak için hesap makinesine ihtiyaç duyar hale geliyorsun..

şöyle sakin bir ortam bulsam, vakit öldürebileceğim akıl çelicilerden uzak olsa.. sorumluluklarımı hatırlatacak ama yerine getirilmeyen sorumluluklar için beni cezalandırmayacak; hatta işe bi yerden başlamam için uygun motivasyonu sağlayacak biri olsa yanımda.. sonra; kahvem olsa, yeterince sigaram.. sıfır sorumluluk.. ve sadece yapmak için çok şey feda etmek zorunda kaldığım ve yüzüp yüzüp kuyruğuna geldiğim şu yüksek lisansıma odaklansam.. okusam artık şu ingilizce makaleleri, yazsam tezimi.. en azında bi kısmını, literatür kısmı bile yeter.. daha hafif hissetmez miyim?

belki daha az ağrır başım akşamları, daha kolay gelir ders hazırlamak çocuklarıma.. şimdi herşeye üşeniyor beynim.. çünkü biliyor "herkes için bişeyler yapmak uğruna kendini parçalayacağına, acuk da kendin için çalış kadın" demenin zamanının geldiğini...

zor bir hafta ve hakedilmiş haftasonu.. oysa temizlik ve hazırlık yapmam gerekiyor.. şikayetçi olduğumdan değil; tezimden başka herşeyi yapmaya daha hevesli olduğum aşikar!

keşke ben de "sadece öğrenci" olabilsem tekrar!


bu şarkılarla büyüdük biz..
"sözlerimi geri alamam, yazdığımı yeniden yazamam" diye..
üstelik "hiç bi kere hayat bayram olmamıştı" ya da "her nefes alışımız bayramdı" da biz farketmemiştik. ne de olsa ergendik :)
"Bir umuttu yaşatan insanı" ve son çare olarak "almıştık elimize sazımızı"
üstelik Serdar Öztop vardı o zamanlar; dinlemelere doyamadığımız, ne de olsa ergendik..
Kurt Cobain'in hırkası hepimizindi..

üstelik bu şarkı hayata bağlardı bizi, isyan değildi.. sadece sazımızı elimize alışımızı açıklıyorduk.. bir de gelecekte sözlerimizi geri almayacağımızı beyan ediyorduk..
şarkılarla şekilleniyorduk..

şimdiki nesli bilmem ama; bizim her duygumuz bir şarkıydı..
wind of change ile değişiyor, alive ile hayata tutunuyor, lithium ile herkese bağırıyor, alma mater ile karalara bürünüyorduk..

haluk levent'lerimiz de vardı ama.. cumartesi bu şehir dinlerken kendimize acıyorduk.. çünkü adam "aynalardan kaçarken, özlenmeyi beklemek; ne kadar acı, ne kadar komik ve ne kadar bana ait değil mi?" diye soruyordu.. verecek cevabımız olmuyordu.. biz -headbang- yapmayı bile haluk levent'le öğrendik misal :))

aklıma gece vakti geliverdi "nejat yavaşoğulları", neredense artık :) metallica'nın 99 konserinde yanında takılmıştık da, havamızdan yanımıza varılmamıştı. ne kadar az kişi tanıyor oysa şimdi onu..

işte insan yaşlandığını böyle zamanlarda anlıyor.. birinin saç modelini Nejat Yavaşoğulları'na benzetince, "o kim" diye soruyorlar.. "bulutsuzluk özleminin solisti" desen anlamayacaklarını o dakka idrak edip, "amcaoğlu bizim" diyesin geliyor..

oysa hiç gerek yok bu kadar tantanaya di mi? metallica 99 konseri diyorum :D:D:D:D:D


14.10.2011

Yooo

sabahın 08.30'undan merhabalar, sabah şeriflerine!
az sonra derse gircem, 23.30'a kadar..
aa pardon, arada yemek yicem 1 saat kadar :(
o yüzden kimse, öğretim görevlisinin işi ne rahat demesin!
demesin!!!!!
bişiler yazmaya kalkınca, en zorlandığım şey şu başlık bulma olayı.. ben de artık bu konuda kendimi sıkmaktan vazgeçip, o an aklıma ne gelirse yazıyorum. bu başlık da, bu tarz bir düşüncenin ürünü :))

bir süredir yazamıyordum, yazacak bişiler bulamıyordum, yaşadıklarımı yazmaya değer addetmiyordum belki. gerçi şimdi de muazzam bir şey yaşamış da anlatmaya niyetlenmiş değilim. sadece paslanmamak için bir iki bir şey karalayayım dediğim noktadayım.

iş güç insanı meşgul ediyor azizim. üstelik de kalitesiz bir meşguliyet. dönüp arkana baktığında anlatacak hiçbirşey kalmadığını görüyorsun.. öle işte öğrenciler geliyo, kayıt neyin yapıyoruz. sonracığıma dersler başladı. bu dönem girdiğim ilk ders birinci sınıfların olunca, 3 saatlik dersin sonunda sesim travestiden hallice bir hal almıştı mesela. bağır çağır, koğuş sistemi.

bu eğitim sisteminin şöyle bir handikapı var zannımca; hocalar yaşlandıkça öğrenciler gençleşiyo. aradaki uçurum giderek açılıyor. mesela bu sene 93 doğumlu öğrencilerin kaydını yaptım yahu! 93 te doğan insan mı olur! seneye ben bir yaş daha yaşlanmış olacağım ama 94 doğumlular gelecek! yok yok, ondan sonra hocalar öğrenciyi anlamıyor derler. ben nası anlayayım seni, sen doğduğunda ben liseye başlamıştım! ben kurt cobain dinlerken, sen anne sütüyle besleniyordun!
bak sinirlendim yine..
 
MüTeveLLi HeYeTi © 2009. BaLıK GöZüNDeN İNeK!